Tarot Droga Barbary Marzeny Czumaczenko – recenzja, część VI

awatar swiatPo przedstawieniu pełnej sekwencji blotek pentaklowych w części V recenzji teraz w taki sam sposób zaprezentuję blotki mieczowe. Miecze, wiadomo – umysł, komunikacja, poznanie i te rzeczy. A ponieważ mam wykształcenie filozoficzne, to wyszła mi z interpretacji tej sekwencji po prostu filozoficzna teoria poznania. Można by pytać, co to ma do tarota w jego tradycyjnym zastosowaniu? W dosłownym sensie pewnie niewiele, ale moim dążeniem było przede wszystkim odczytanie logiki w rozmaitych układach mieczy na tych blotkach. A, oczywiście, w dalszym przetwarzaniu informacji można będzie to wszystko pozamieniać na bardziej „życiowe” znaczenia. Tak przynajmniej sądzę. W każdym razie z poziomu ujęcia filozoficznej problematyki na tych blotkach, jeśli już zaakceptować takie podejście do zagadnienia, jakie zaprezentowałem, jestem bardzo zadowolony. A zatem do rzeczy. Sekwencja blotek mieczowych:

Czumaczenko trzy pierwsze miecze

Wzniesiony ostrzem go góry miecz na Asie Mieczy  pokazuje, że powietrzny żywioł mieczy, związany z umysłem i poznaniem, oznacza w ogólności ruch w góręod materialnego świata do uniwersum myślowego. Na Dwójce mieczy dwa skierowane w przeciwną stronę poziome miecze  ukazują, zamiast jednej prawdy, dwa przeciwstawne stanowiska czy tez punkty widzenia, dwie odmienne racje, dwie różne subiektywne prawdy. Kiedy na Trójce Mieczy te dwa miecze z Dwójki ustawią się w jednym kierunku, będzie to oznaczało, że została restytuowana jedna prawda jako rezultat uzgodnienia stanowisk, a symbolizuje ją pionowy mieć skierowany ostrzem w górę jako powrót do Asa Mieczy, ale jako elementu układu trójkowego, w którym jest on elementem trzecim i najważniejszym. Otóż prawda w praktyce jest zapewne tym, co uzgodnione między ludźmi jako wspólna dla nich realność, ale ma ona jeszcze ambicje do tego, by odpowiadać realności jako takiej, niezależnie od tego, czy ludzie mają na jej temat uzgodniony pogląd.

Czumaczenko Miecze 4-6

Symbolem realności jest żywioł ziemi i dlatego na Czwórce Mieczy te miecze skierowane są ostrzami w dół, ku ziemi, co odpowiada klasycznej koncepcji prawdy jako zgodności poznania z rzeczywistością. Widać jednak, że na karcie nie ma równowagi, wszystkie miecze znajdują się na dole, góra jest pusta. Bo też ta klasyczna koncepcja jest jednostronna w swym zdroworozsądkowym charakterze. Rzeczywistość jako niezależna od poznania umieszcza się w niej faktycznie poza poznaniem, przez co nie wiadomo właściwie, czym ona miałaby być.

Dlatego skierowane ostrzami ku ziemi cztery miecze z Czwórki Mieczy na Piątce Mieczy znalazły się w górnej części karty i skierowane są ku piątemu mieczowi, ustawionemu poziomo na samym środku karty. Jest to przedstawienie idei, że poznanie tak naprawdę zajmuje się jedynie sobą samym, bo żaden inny przedmiot poza treścią daną w formie poznania nie może być jego przedmiotem. Cztery miecze zajmują się piątym mieczem. Ale pusta dolna połowa karty pokazuje, że takie ujęcie jest również jednostronne. W rezultacie na Szóstce Mieczy pojawia się nowy wymiar poznania, cały układ z Piątki przesunięty zostaje na dół, a w wolnym miejscu na górze pojawia się szósty miecz, skierowany ku górze i wykraczający poza ramkę, zwrócony ku transcendencji. Jednocześnie dwa środkowe miecze na dole są uniesione w górę w stosunku do dwóch bocznych, rozpatrują one jakby przedmiot, czyli poziomy miecz na dole, z wyższej perspektywy, którą zapowiada górny, szósty miecz w pozycji przypominającej Asa Mieczy. Ale jak na razie jest to tylko zapowiedź, gdyż ten szósty miecz powinien jeszcze odwrócić się, przyjmując kierunek niebo-ziemia, by oglądać ziemię z perspektywy nieba, a nie niebo z perspektywy ziemskiej.

Czumaczenko 7 MieczyNa Siódemce Mieczy poznanie przedstawione jest jako zamykający się krąg absolutnego poznania. Jego punktem początkowym i zarazem końcowym jest miecz skierowany na ukos od prawego górnego rogu do środka górnej połowy karty. Jako pierwsza faza przedstawiony jest, za pomocą dwóch mieczy skierowanych ostrzami w dół, ruch zstępujący – jakby z nieba na ziemię. Jest to jakby przechodzenie idealności w realność. Leżący poziomo na samym dole kolejny miecz jest idealnością zawartą w materialnej realności. Następnie rozpoczyna się proces wznoszenia się w górę poprzez rozpoznawanie w realności zawartej w niej idealności. Górny miecz poziomy jest już rezultatem tego procesu, tzn. idealnością wyłuskaną z realności. W ten sposób ukośny miecz poznaje sam siebie poprzez 1. wychodzenie poza siebie i wstępowanie w realność a następnie 2. powrót do siebie przez rozpoznanie w tej realności samego siebie.

Ósemka Mieczy pokazuje dialektyczny ruch właściwy wznoszeniu się poznania od skończoności do nieskończoności. To, co skończone, stanowi konglomerat sprzeczności, reprezentowanych na karcie przez pary poziomych, przeciwnie skierowanych mieczy – tak, jak to widzieliśmy na Dwójce Mieczy. Te sprzeczności nie są pooddzielane od siebie, lecz z jednej wyłania się druga, na wyższym poziomie. Licząc od dołu, pierwszą sprzecznością byłaby para dwóch mieczy, drugą – trzeci i czwarty miecz. Ale pierwsza para łączy się z drugą na tej zasadzie, że trzeci element jako negacja drugiego jest negacją negacji i o tyle powrotem na wyższym poziomie do pierwszego elementu. Mamy więc w tej sekwencji poziomych mieczy skierowanych na przemian w przeciwne strony w sumie pięć negacji. Licząc od dołu w górę, mamy tu przedstawienie postępu w poznaniu, chociaż nie po linii prostej, ale poprzez negacje i negacje negacji, czyli zygzakiem albo po spirali. Pokazują to dwa górne miecze, wznoszące się, ale na ukos. Są one dwa, bo jest w tym ruchu i twierdzenie, i przeczenie. I jest postęp, bo jednak kierują się one w górę i jakby też zakres (horyzont) się rozszerza, bo te miecze są rozbieżne, jeden kieruje się w lewo, drugi w prawo. Gdyby były zbieżne, proces w pewnym punkcie by się zakończył. Na tej jednak karcie końca nie widać. I to jest niedostatkiem przedstawionego na niej modelu. Góra karty pozostaje pusta. W tym modelu nie da się urzeczywistnić absolutnego poznania.

Czumaczenko Miecze 8-10

Dziewiątka Mieczy pokazuje, że nie można się jednak wyrzec myśli o absolutnej prawdzie. Przyjmuje tu ona jednak postać wiary przeciwstawnej sprawdzalnej wiedzy. Karta dzieli się dwie części. Dolna przedstawia zamknięty system wiedzy o „tym świecie”. Dwa boczne mieczy skierowane są w dół, ku ziemi, którą reprezentuje poznawcza forma „tego świata” w postaci miecza leżącego poziomo na samym dole – tak, jak na Szóstce Mieczy. Dwa skierowane w przeciwne strony poziome miecze na środku karty wyrażają przeciwieństwo układu dolnego i górnego. Górny układ wyrażają dwa boczne miecze skierowane w górę, w niebo. Układ ten nie jest od góry domknięty, brakuje w nim poziomego miecza na samej górze. Są to więc miecze skierowane w siną dal, ku czemuś, czego poznawczo nie dosięgają, w co więc można jedynie wierzyć. Te dwie prawdy, prawda rozumu i doświadczenia na dole i prawda wiary na górze nie są ekwiwalentne, jedna jest w sensie konkretu poznawczego pełna, druga zaś – pusta. Dwa skrzyżowane, skierowane ostrzami w dół miecze w dolnej części karty to zapewne dwa główne filary poznania tego świata, doświadczenie (zmysły) i myślenie (rozum).

Na Dziesiątce Mieczy pojawia się nowy element: dwa miecze złączone ostrzami w jedną całość. W ten sposób dwie przeciwstawne prawdy z poprzedniej mieczowej blotki (dwa poziome miecze na środku karty, zwrócone ostrzami w przeciwne strony) stają się jakby jedną prawdą w podwojeniu. Również na tej karcie znika do pewnego stopnia przeciwstawność skierowania w górę bądź w dół – oba kierunki się uzupełniają, również w tym sensie, że te skierowane w dół są wyżej, czyli nie pełzają z nosem przy ziemi, ale patrzą w dół z pewnej wysokości, a te skierowane w górę – niżej, tzn. wiedzą już wystarczająco dużo o tym, co jest na dole. Zazębianie się obu grup mieczy powoduje, że i w tym wypadku pojawiają się sprzeczności, które tworzą sekwencję od lewej do prawej, na co wskazuje skierowanie na ukos w prawo najwyższego miecza, wyrażające dynamikę całej sekwencji pionowych mieczy, w której więcej jest tych skierowanych w górę. Dwa poziome miecze złączone w jedną całość oznaczają przezwyciężenie charakterystycznego dla procesu poznania przeciwieństwa podmiotu i przedmiotu, przezwyciężenia znanego ezoterykom, a niekiedy nawet filozofom, a doświadczanego w stanie oświecenia. Jednym ze sposobów jego wyrażenia jest twierdzenie o tożsamości atmana i brahmana.

Komentarze Barbary Zawady (19 marca 2014 wieczorem)

Barbara ZawadaVII mieczy: w zamknięty układ poznawczy wkracza element z innego obszaru; może to być natchnienie, objawienie, iluminacja (eureka!), ale może to być też taki pozytywny cierń, który każe na nowo przemyśleć całość: coś, co drąży, nie daje spokoju, zaburza istniejący układ, wymagając ponownego przemyślenia całości, wyjścia poza znane schematy i włączenia tych obcych dotąd elementów w dotychczasowy system. Czyli tym samym, przedefiniowanie go i stworzenie czegoś nowego.

VIII mieczy: drabina Jakubowa; wspinanie się po kolejnych stopniach poznania czy wtajemniczenia i korzystanie przy tym z dwóch dróg: intuicji i rozumu, prawej i lewej półkuli.

IX mieczy: na dole zamknięty system poznawczy – dogmat naukowy lub religijny, nieprzyjmujący żadnych nowych twierdzeń, hipotez czy pojęć (skrzyżowane miecze w środku kwadratu), na górze struktura otwarta na inspirację, boskie objawienie, nowy wgląd. Karta pokazuje, że każdy system tworzy się z pewnej idei, otwartej i nieukształtowanej, która później obrasta w system pojęć, utwardza się, dąży ku ziemi, ciągnie w dół, nabiera cech trwałości i praktyczności, ale po pewnym czasie przestaje się rozwijać; struktura nieodwołalnie zamyka się. Dopiero otwarcie się na nowe idee, symbolizowane przez górny, otwarty układ trzech mieczy, daje szansę na zmianę systemu czy też stworzenie czegoś nowego.

X mieczy: uczniowie w ławkach (studenci, naukowcy…) Można by ich jakoś dookreślić, mnie kojarzy się to z dwoma kierunkami poznania (upraszczając: Arystotelesowski i Platoński). Dwa miecze złączone nad nimi ostrzami wyznaczają pułap rozumienia zjawisk, horyzont poznawczy, którego nie przekroczą. Dopiero wyjście poza schemat, zmiana kierunku myślenia, na który stać nieliczne jednostki, symbolizowane przez miecz kierujący się po skosie do góry, daje szanse wyrwania się poza ziemski układ i wkroczenia na nowe ścieżki poznania.

 

Cdn.

Reklamy

4 comments

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s